Blog Pi i Randalla Memphis

U Uniksa na blogu rzuca się w oczy wpis o małżeństwie. Fragmentem “Samotności w Sieci”.

“Małżeństwa nie powinny być zawierane w tym stanie chorobowym, jakim jest tak zwane zakochanie. To powinno być prawnie zakazane. Jeśli nie przez cały rok, to przynajmniej od marca do maja, kiedy ten stan staje się z powodu zakłócenia mechanizmu wydzielania hormonów powszechny i objawy szczególnie nasilone. Powinno się iść na odwyk, porządnie się odtruć i potem dopiero powrócić do myśli o małżeństwie. W stanie, w jakim są zakochani ludzie, dopamina przelewa im się przez kanały rozsądnego myślenia i zatapia mózg. Szczególnie lewą półkulę. To udowodniono najpierw na szczurach, potem na szympansach a ostatnio na ludziach. Gdyby zakochanie trwało zbyt długo, ludzie umieraliby z wyczerpania, arytmii lub tachykardii serca, głodu lub syndromu odstawienia snu. Ci, co by jednak nie umierali, w najlepszym przypadku skończyliby w szpitalu wariatów.”

Brzmi to o tyle masakrycznie dołująco, że wskazuje na to, że ja nie wezmę z Pi ślubu. A jednak myślę o tym od pewnego czasu często. Zgodnie z tekstem Wiśniewskiego, nie mam szans na zmianę stanu cywilnego, ponieważ nie tylko kocham Paulinkę, ale jestem w niej zakochany po uszy. No i jak to pogodzić? Z drugiej strony, nie wyobrażam sobie ślubu z osobą której się nie kocha. Bo jaki to ma sens? Małżeństwo powinno chyba być kolejnym krokiem na drodze dwojga kochających się ludzi. No, chyba że jakaś bogata Ukrainka chce obywatelstwo polskie ;)